Łopa Ausgang style, czyli pierwsze wyjście Izy

Pierdzielone gołębie. Od piątej rano budziły mnie „słodkie” gruchania i odgłos hamującego tramwaju. Moja kochana studnia dała mi trochę popalić, nie ma co.

Ostatecznie poddałam się i już przed 7:00 opuściłam ciepłe łóżeczko i zaczęłam przygotowywać się do wyjścia. 

O 8:15 ruszyliśmy z kolegą Pawłem (który jest w tym samym hotelu) w naszą i pierwszą, i samodzielną podróż do pracy. Reszta ekipy (około dziesięciu osób) mieszka w jednej kamienicy trzy przystanki od nas, więc umówiliśmy się już pod budynkiem biura, żeby się nie szukać po drodze w U-Bahnie. 

Pierwsze zdziwienie:  „Jej, jak ciemno!”. Niby już dawno po 8:00, a tu nadal ledwo co widać. Drugie zdziwienie: „Jej, jak ciepło!”. Nie wiem, czy już wspominałam, ale nie ma tu ani grama śniegu. Temperatura musiała dzisiaj krążyć w okolicach +10C. 

Kupiliśmy bilety i ruszyliśmy schodami ruchomymi w dół, gdzie jeździ pół-metro, pół-tramwaj. Przypomina mi to kolejkę w Oslo, która rusza z podziemi i dociera praktycznie pod samą skocznię Holmenkollen. Po krótkiej konsternacji udało nam się ustalić, w którą stronę powinniśmy jechać.

10 przystanków później było już jasno. Poczekaliśmy na resztę i ruszyliśmy na podbój biura klienta. Zdziwiło mnie lekko, że ludzie, którzy wypadli z U-Bahna biegną wręcz w stronę biurowca. Spojrzałam na zegarek, ujrzałam 8:55 i pomyślałam, że pewnie chcą być punktualnie o 9:00. Czyli jednak coś jest w opowieściach o „porządnych Niemcach”!

O tym, jak bardzo się myliłam, dowiedziałam się pół godziny później, gdy udało mi się w końcu otrzymać w recepcji „visitor pass” z przekręconym nazwiskiem i z miną, niczym gwiazda z jakiegoś kiepskiego filmu dla dorosłych :D

Pamiętacie sielskie zdjęcia z Anglii? Budynek, w którym pracowałam, był specjalnie zaadaptowaną fabryką, z widokiem na park i wzgórza.

Teraz mam do czynienia z totalnym przeciwieństwem. Witamy w prawdziwym świecie biznesu…

Przy okazji wyjaśniło się, skąd ten poranny pośpiech…Budynek, do którego trafiliśmy, dopiero co przyjął do swojego wnętrza tych wszystkich ludzi, choć tak naprawdę nie był na to gotowy. Cały czas trwają w nim prace remontowe i część pomieszczeń jest niedostępna, więc działa tu zasada „kto pierwszy, ten lepszy, a kto lubi pospać, będzie sobie musiał poszukać biurka na jakimś innym piętrze”. Nie można nawet zostawić sobie kartki z informacją „hej, to jest moje miejsce”, o nie. Każdego dnia wyścig zaczyna się od nowa. Słyszałam przed wyjazdem, że 80% ludzi pracuje w biurze, a kto nie złapie biurka, musi pracować z domu, ale odebrałam to jako żarcik. A tu proszę, jednak nie do końca…

Dziwne.

A nie, przepraszam, „dziwne” to dopiero się miało miejsce, gdy poszłam do kuchni. Dwa dziwne krany, jakieś znaczki, napisy…  Kolega odkręcił kran i mówi: „Tak leci zwykła woda, a jak przekręcisz tak – gazowana”. Z kranu leci gazowana woda, łooo ! Poczułam się jak mała dziewczynka, która wybrała się do wielkiego, szalonego miasta z przyszłości. Z drugiego kranu leci natomiast wrzątek, taki do picia. Łooooooo! ;)

Natomiast na jednej z damskich toalet znalazłam takie oto oznaczenie:

Na pierwszy obiad w Niemczech otrzymałam… turecką pizzę. Ciekawe, dlaczego akurat turecką… ;)

Dzień w pracy minął spokojnie. Poznałam resztę teamu, z którym mam pracować i zapoznałam się aplikacją. Trochę irytowało mnie ciągłe logowanie się do Internetu (trzeba było to robić średnio co 15 minut), ale poza tym, było bardzo miło.

A po pracy… Po pracy ruszyliśmy na przystanek. A tam… 

I wszyscy czekali na to samo! A jak już się doczekali i wsiedli (my zrezygnowaliśmy z tłoku), to nie ruszyli, bo przy jednych z drzwi popsuło się chowanie schodów. Na szczęście dwóch panów wspólnymi siłami pokonało ułomną technologię własnymi rękami i U-Bahn pojechał, a my drugim za nim. Cel: supermarket. Koledzy podpowiedzieli, że jest jeden fajnie zaopatrzony na Altstadt, czyli tam, gdzie mieszkają, więc wysiadłam z nimi. A jak już wysiadłam, to nie chciało mi się wracać…

Zrobiłam zakupy, wrzuciłam je do mieszkania kolegów i wybrałam się na samotny spacer nad rzekę, podziwiając jednocześnie uliczki i budynki Altstadt.

Altstadt, czyli Stare Miasto kompletnie mnie oczarowało. Mogłabym spacerować tam godzinami (i w sumie tyle bym spacerowała, bo się zgubiłam :D Na szczęście, w momencie, gdy powoli zaczęła mnie ogarniać panika, zauważyłam znajomą uliczkę). Musiałam co chwilę sobie przypominać, że jest styczeń, bo w Duss chyba kompletnie o tym zapomnieli. Wszędzie wystawiono stoliki na zewnątrz, zorganizowano ogródki piwne i ludzie popijali sobie trunki na świeżym powietrzu. Zauważyłam, że dużo takich ogródków składało się tylko i wyłącznie ze stołów, wyższych, niż normalnie, imitujących barową ladę i ludzie oparci o taki stolik pili piwo na stojąco. 

Przez chwilę poczułam się jak w Leeds  z lekką namiastką Yorku. Cisza, spokój…  Poczułam, że moja głowa trochę odpoczywa, a dusza, zmęczona ostatnim czasem, nieco się regeneruje.

Do tego w hotelu czekała na mnie niespodzianka. Udało mi się załatwić czajnik do pokoju! Ba! Dostałam nawet szklankę! Zwycięstwo! Chyba dawno tak się nie ucieszyłam z takiej pierdoły. Z tej radości zrobiłam sobie aż dwie herbaty naraz, a co :D 

A teraz czas na odpoczynek w pozycji horyzontalnej... Küsse :*

P.S. Dzisiaj poznałam słówka "Schwarzfahren" i "frische Luft" :)